'Verpeste middag' – Column Ramon van Maaren

‘Papa, kom je mee voetballen’ vraagt zoonlief als ik terugkom met twee overheerlijke Magnums, bekend om zijn knapperige chocoladerand. Ik moest er gewoon even tussenuit. Weg van de drukte, weg van het gezeur van Jan en alleman. In plaats van dat Niels op zijn vrije zomerse woensdagmiddag naar de BSO ging, mocht hij met mij mee naar het park. Een plek waar ik m’n rust kan vinden en waar het verstand even terug naar nul mag worden geschroefd. Nou ja, rust? Op de Marokkaanse scooterjeugd na die met een enorme klere vaart op haar ‘gepimpte machines’ door het park heen scheurt. Altijd maar weer hopen op een ‘faceplant’ die haar ego eens flink beschadigt en misschien nog wel meer...
‘Is goed, maar eerst even je ijsje opeten!’ antwoord ik naar Niels. Tijdens het onsmakelijk naar binnen schransen van zijn ijsje vertelt hij over de voetbaltraining van gisteravond. Zo trots als een pauw vertelt hij dat hij het beste kon sliden van het hele team en dat de rest er niks van bakte. Soms mag zijn ego ook een beetje worden ingekrompen, maar een ’faceplant’ wil ik hem nou ook weer niet aandoen.
Wat hij zegt moet blijkbaar ook geshowd worden. Onder het voetballen maakt hij daarom de ene na de andere sliding, die er overigens nog best netjes uitzagen. ‘Papa, er zit allemaal modder onder m’n schoen en het stinkt’ zegt Niels, waarop ik antwoord: ‘laat eens kijken’. ‘Gadver’, roep ik. Een verrukkelijke plakkaat van hondenstront heeft zich verdeeld over een schoen en een broekspijp van Niels. De damp komt er nog van af. Net geproduceerd! Het zou me niet verbazen als een Engelse Mastiff dit product gebrouwen heeft. De stank is te vergelijken met een rottend lijk, dat ik graag nog een keer zou willen ruiken als ik deze hond te pakken heb.
Met een gevonden spijker probeer ik het tussen het schoenprofiel vandaan te pulken. Mijn zon wordt even onderbroken waardoor ik opkijk. Een man met een bijna ontploffende embonpoint loopt arrogant over het pad, gevolgd door een beest waarvan ik niet durf te zeggen of het een beer is of een hond. Hierdoor is mijn ‘hond lijkt op baas’ gedachte bevestigd. Ik weet het zeker, hetgeen ik nou met een spijker tussen het schoenprofiel verwijder, komt uit het achterste van deze beer. Ik zou nu graag in de schoenen van Niels willen staan waarna ik een trap in het gezicht van deze meneer zou geven, die ten slotte verantwoordelijk is omdat hij z’n hond op het voetbalveldje laat schijten. Ik stem in voor een afslachting van de baasjes van honden die de zooi niet opruimen!