Sportaholic

Tring tring. Nee hè! Komt weer zo'n irritante wielrenner langs. Dit keer niet het stereotype aso die je aan de kant duwt als je niet snel aan de kant gaat, maar een tikkeltje erger. Deze sportfanaat had zelfs zijn kindje van ongeveer twee jaar meegenomen dat als een huisdier in een klein karretje met een kooitje eromheen achter zijn fiets zat. Je hebt veel soorten verslavingen. Denk aan Bonnie St. Claire die wel een drankje te veel kan drinken. Terror Jaap die van zijn gewonnen geld van de Gouden Kooi waarschijnlijk een abonnement bij de McDonalds heeft gehaald. Maar verslaafd zijn aan telkens weer drie uur achter elkaar te fietsen, hardlopen, zwemmen en ga zo maar door is toch te gek voor woorden. Eén van de ergste dingen vind ik die wielrensport. Ik vind het leuk voor die jongens dat ze in een uur een berg als de Mont Ventoux op kunnen fietsen. Maar dat ze stijf van de drugs willen staan om eerste te worden is toch absurd.

Maar ja die wielrenners doen het natuurlijk ook niet allemaal opzettelijk, hè. Tenminste, dat las ik in 2006 in het AD, het jaar waarin Tour de France-winnaar Floyd Landis werd betrapt op doping. Nee, dat hij doping heeft gebruikt is niet zijn schuld, zegt zijn eigen Phonakploeg die ondertussen belooft de volgende renner met een spuit testosteron uit het team te zetten.

Maar ik kan wel blijven zeuren over die wielrensport, terwijl er ondertussen vrouwelijke Popeyes worden klaargestoomd om op 18 jarige leeftijd al gewichten van circa 200 kilo te drukken. Daar sta je dan op je 18e, eruitziend als een monster door de enorme vol-met-testosteron-gespoten-spieren, gepusht door je ouders. Ik hoorde vorige week nog een verhaal over meisjes die op hun 8e al door hun ouders worden getraind voor de sport powerliften.

Ik vind dit nog de ergste versie van de sportverdwazing van tegenwoordig. Kinderen laat je op jonge leeftijd gewoon doen wat ze leuk vinden en je pusht ze niet om een topsporter te worden. Kijk naar Erik van den Boom, de slimme jongen die laatst in De Wereld Draait Door te zien was omdat hij op zijn 13e al eindexamen doet voor het VWO. Het resultaat van een alledaagse opvoeding van een Nederlandse jongen.

Is dat niet het exemplaar dat we allemaal willen hebben in plaats van de zoon die zijn school niet kan afmaken omdat hij later per se het eerst boven op de Mont Ventoux wil staan.

Nee, laat die sportverdwazing maar snel ophouden en laten we daarvoor in de plaats meer school- of workaholics krijgen. Zoals mijn vader altijd zegt: hardlopers zijn doodlopers.

'Verpeste middag' – Column Ramon van Maaren

‘Papa, kom je mee voetballen’ vraagt zoonlief als ik terugkom met twee overheerlijke Magnums, bekend om zijn knapperige chocoladerand. Ik moest er gewoon even tussenuit. Weg van de drukte, weg van het gezeur van Jan en alleman. In plaats van dat Niels op zijn vrije zomerse woensdagmiddag naar de BSO ging, mocht hij met mij mee naar het park. Een plek waar ik m’n rust kan vinden en waar het verstand even terug naar nul mag worden geschroefd. Nou ja, rust? Op de Marokkaanse scooterjeugd na die met een enorme klere vaart op haar ‘gepimpte machines’ door het park heen scheurt. Altijd maar weer hopen op een ‘faceplant’ die haar ego eens flink beschadigt en misschien nog wel meer...
‘Is goed, maar eerst even je ijsje opeten!’ antwoord ik naar Niels. Tijdens het onsmakelijk naar binnen schransen van zijn ijsje vertelt hij over de voetbaltraining van gisteravond. Zo trots als een pauw vertelt hij dat hij het beste kon sliden van het hele team en dat de rest er niks van bakte. Soms mag zijn ego ook een beetje worden ingekrompen, maar een ’faceplant’ wil ik hem nou ook weer niet aandoen.
Wat hij zegt moet blijkbaar ook geshowd worden. Onder het voetballen maakt hij daarom de ene na de andere sliding, die er overigens nog best netjes uitzagen. ‘Papa, er zit allemaal modder onder m’n schoen en het stinkt’ zegt Niels, waarop ik antwoord: ‘laat eens kijken’. ‘Gadver’, roep ik. Een verrukkelijke plakkaat van hondenstront heeft zich verdeeld over een schoen en een broekspijp van Niels. De damp komt er nog van af. Net geproduceerd! Het zou me niet verbazen als een Engelse Mastiff dit product gebrouwen heeft. De stank is te vergelijken met een rottend lijk, dat ik graag nog een keer zou willen ruiken als ik deze hond te pakken heb.
Met een gevonden spijker probeer ik het tussen het schoenprofiel vandaan te pulken. Mijn zon wordt even onderbroken waardoor ik opkijk. Een man met een bijna ontploffende embonpoint loopt arrogant over het pad, gevolgd door een beest waarvan ik niet durf te zeggen of het een beer is of een hond. Hierdoor is mijn ‘hond lijkt op baas’ gedachte bevestigd. Ik weet het zeker, hetgeen ik nou met een spijker tussen het schoenprofiel verwijder, komt uit het achterste van deze beer. Ik zou nu graag in de schoenen van Niels willen staan waarna ik een trap in het gezicht van deze meneer zou geven, die ten slotte verantwoordelijk is omdat hij z’n hond op het voetbalveldje laat schijten. Ik stem in voor een afslachting van de baasjes van honden die de zooi niet opruimen!

kattig?

3:00 ’s nachts. Ik ben heerlijk diep in slaap aan het dromen; waarover laat ik maar even in het midden. Ineens schrik ik wakker van een hels kabaal. Ik sta op en schuif de gordijnen aan de kant om te kijken of er misschien een baby te vondeling is gelegd voor onze deur of dat de buren wellicht weer bezig zijn.. Maar nee, het is onze lieve huiskat, tegenover een wildvreemde, rode kater. Ze maken krolse geluiden naar elkaar. Ik klop maar een keer op het raam zodat ze opschrikken van hun paringsdans en er vandoor gaan. Gerustgesteld ga ik weer lekker in bed liggen. Mijn gedachten glijden weg naar ‘het kattenleven’. Eigenlijk is de manier waarop zij zich gedragen best verstandig, en dan heb ik het niet over de krolse geluiden van net. Ze doen de hele dag lekker waar ze zin in hebben, maken zich nergens druk om. Als ze aandacht willen dan halen ze dat gewoon. En als jij zo’n beest wel aandacht wilt geven maar zij willen het niet hebben, dan merk je het ook vanzelf. Wel moet je uitkijken bij het opstaan van de bank: als je terugkomt is je lekkere warme plekje snel in bezit genomen. Als katten willen eten, maar hun bakje is op dat moment niet vol, gaan ze toch gewoon bij de buren wat halen. Neem een voorbeeld aan onze thuissituatie: onze stoere kat gaat er gewoon zielig bij zitten kijken wanneer de dikke kater van de buren haar bakje weer eens leeg eet. Ze weet namelijk dat haar bakje toch wel weer bijgevuld wordt. Met als gevolg dat wij dat beest van de buren elke keer weg moeten jagen. Het maakt helemaal niks uit hoe vaak we dat mormel wegjagen uit ons huis, hij blijft gewoon lekker komen zo lang er eten is, mits wij uit de buurt zijn natuurlijk. Als wij op vakantie gaan dan laten we onze kat thuis, iemand anders komt dan even om het diner klaar te zetten voor mevrouw. Haar maakt het niks uit, dan loopt ze toch gewoon iemand anders achterna om aandacht te krijgen? Als we dan weer thuiskomen is het allemaal weer prima, zij maakt zich er geen zorgen om, als ze maar haar eten en het knuffelen, wat ze zo hard nodig heeft, krijgt. Waar het nu dus op neerkomt, is dat mensen een voorbeeld zouden moeten nemen aan katten: lekker doen waar je zin in hebt, eten wanneer en waar het uitkomt en je vooral geen zorgen maken. Misschien is dat kattig doen toch zo heel slecht nog niet…

Column Luuk Baltussen

Een heel gek gevoel

Edwin van der Sar, onbetwist een van de beste keepers die Nederland ooit gehad heeft. Twee meter hoog, veertig jaar oud en draait nog steeds mee op het hoogste niveau. Alhoewel draait, draaide kan ik beter zeggen, want na twintig jaar neemt dit Nederlandse icoon vanavond afscheid van het professionele voetbal. Het ijskonijn heeft zo goed als elke prijs die iemand in de voetbalwereld kan winnen al gewonnen. Met meer dan zesentwintig prijzen zeshonderd en één gespeelde wedstrijden en met wel één heel doelpunt heeft hij een mooie carrière gehad. Maar vanavond is de koek toch echt op, vanavond is na zeshonderd wedstrijden toch echt de laatste keer. De finale van de Champions League, de wedstrijd waar je als klein jongetje wakker voor blijft om te kijken, een mooier afscheid kun je jezelf toch niet wensen! En al helemaal niets als je tegen het Barcelona moet spelen. Het magische Barcelona met spelers zoals Lionel Messi die de bal altijd met een touwtje vast lijkt te hebben, wat een bal controle. Het Barcelona van de eeuwige driehoekjes en van de eeuwige combinaties, tot je er gek van word! En natuurlijk het Barcelona van onze eigen Ibrahim Afellay, want een beetje chauvinisme mag ook wel. Maar ik drijf al weer helemaal af, waar was ik ook al weer. Oja de Champions League-finale in het prachtige Wembley Stadion. Daar staat onze eigen Van der Sar, een rots in de branding als het op keepen aankomt, nog één keer knallen, nog één keer laten zien wie de aller beste is. Net zoals in de Champions League-finale van tweeduizend acht. Ik kan het me nog goed herinneren, na een bloedstollende wedstrijd en een nog spannendere verlenging gaf het scorebord aan één tegen één, dit betekende strafschoppen. Nadat beide ploegen vier keer raak hadden geschoten was het aan Chelsea om weer aan te leggen op elf meter. Missen ze, dan wint Manchester United voor de derde keer de Champions League. Van de Sar wijst een hoek aan , duikt vervolgens de andere hoek in en… hij heeft de bal! Manchester United wint de Champions League dankzij Edwin van der Sar. Nu dwaal ik al weer af, wat gebeurt dit toch vaak. In de Finale, zoals velen al hadden voorspelt, waaronder ikzelf, was Barcelona veel te sterk voor Manchester United, de wedstrijd eindigde dan ook in drie tegen één in het voordeel van Barcelona. Er kan er maar één de beste zijn. "Een heel gek gevoel", was zijn eerste reactie na de allerlaatste wedstrijd. “Het was leuk maar na eenentwintig jaar is een weekendje vrij is ook wel een keertje leuk”

Verrekte kutwaut!

Nederland is een asoland? Heel Nederland heeft het taalgebruik en de kledingsstijl van de foute hangjongeren, ook wel “New Kids” genaamd, al overgenomen. Het slaat nu zelfs al over naar Duitsland. Binnenkort komt er een tweede New Kids film na het daverende succes van de eerste film. De vraag is alleen of wij beschaafde Nederlanders daar wel zo blij mee moeten zijn.

De meeste mensen denken waarschijnlijk dat het een onschuldige film is. Precies zo zat ik vorige week lekker in het zonnetje te denken. Totdat ik ineens achter me geschreeuw hoorde: “Hee verrekte koekwaus, ga eens van ons bankje af!” Ik had dus duidelijk te maken met het zogenaamde “New kids verschijnsel”. Voor mij was de maat vol. Ik voelde me beledigd en ben naar de “wauten” geweest en vroeg wat ze hier aan gingen doen. Het antwoord dat ik kreeg was dat ze hier weinig aan konden doen, en dat het land al volledig aan het "vernewkidsen" is. Ik had al niet zo’n hoge pet op van de politie, maar nu voelde ik diezelfde pet met een ruk van mijn hoofd afwaaien. In mezelf was ik het even met de New Kids eens. Wat een kutwauten zeg! Niet alleen het blauw, maar collectief moet opgetreden worden tegen deze enorme aanstoot tot verpaupering van de Nederlandse samenleving. De, van oorsprong nog, nette Nederlander compleet uitgedost met een asociale mat en kleren waar de gemiddelde zwerver zijn neus voor op zou halen. Dan nog maar te zwijgen van het bijbehorend taaltje.

Het gaat zelfs zo ver dat de gevestigde orde in deze hype mee gaat. En geven zelfs de New kids het aanbod om het oude gebouw van de Nederlandse Bank op te blazen. Het worden een soort rolmodellen voor de jeugd. Terwijl er tegen dit soort aso’s juist altijd zo fel gestreden werd. Is dit niet naïef om dan wel hard op te treden tegen vernieling enzovoort, maar zelf de films te steunen? Ik hoop dat ik niet de enige ben die hier zo over denkt. Het ergste is ook nog dat de ouders die toch altijd zo bezorgd zijn om hun kindje dit allemaal toe laten. Verbied de kinderen om naar deze films te gaan. Tenzij je aangesproken wilt worden met kut hoer, en dat je kinderen in de bijstand komen.

Weg met de matten, zwerverkledij en het onbeschofte taalgebruik en terug naar de eeuwig correcte, nuchtere Hollander!

Column Jasper Ros

Mobiele stelefoon

Het is donderdag, een donderdag met een goede daad, want ik ga een stel groot gegroeide peuters aan het lijntje houden bij het uitvoeren van een spelletje softbal. Het is de “sportdag” van de onderbouw havo/ vwo. Nou, wat een sporten worden daar beoefend zeg. Het lijkt wel alsof de jongens een soort dictatuur opstellen waar zij de regels bepalen en de meisjes al afgestudeerd zijn voor grassprietjesteller. Natuurlijk krijg je dan ook nog twee godvergeten teams bij je veld die niet eens snappen hoe je het vierkantje moet lopen. Nou ik kan je zeggen, als je twee teams vol Kelly’s, die al ontelbare keren is afgegaan voor TV omdat ze haar rijbewijs niet kan halen, daar zou neerzetten en een beetje uitleg geeft, dan snappen ze het vierkantje nog! Je hebt dan wel evenveel jongens als meisjes in elk team!

Ik kom erachter dat ook mijn medescheidsrechter net zo gemotiveerd is als de meisjes wanneer een zeldzaam gemotiveerde jongeman, die gelukkig geen Adidas vestje draagt, vraagt hoeveel cijfertjes zijn team heeft verzameld. Mijn medescheidsrechter antwoordt: “Drie”, waarop de jongeman zegt: “Dat is onmogelijk, want we hebben al superveel homeruns gemaakt”. “Oké”, antwoord mijn medescheidsrechter, “dan hebben jullie vier punten”. Jezus! In welk universum van de sport geeft een scheidsrechter de speler gelijk na een gemaakte beslissing. Ik voel een zee van tranen opkomen na deze uitspraak en besluit hem te vergeten, omdat ik wel iets beters te doen heb dan midden op het veld te gaan staan janken.

Nadat het zoveelste team weer niet is komen opdagen besluiten we maar zelf ons ego te vergroten door tegen het team te gaan spelen dat wel is komen “sporten”. Als ik aan slag ben verkoop ik de bal een rotklap alsof ik mijn ergste vijand zonder consequenties mag meppen en ik ren “het vierkantje” gemakkelijk uit om vervolgens een vreugdedans te doen; hopend indruk te maken op de meisjes. Maarja, zoals zo vaak is deze vreugde maar van korte duur, want ik voel mijn mobiel niet meer in mijn broekzak. Ik begin te zoeken in mijn tas. Een tas die normaal ontiegelijk duur is, maar je soms bij de Lidl voor een spotprijs kan kopen. Ik kan mijn mobiel niet vinden en dus ga ik logischerwijs nog even mijn vierkantje lopen. Weer niets! Het enige wat ik me nog kan bedenken is dat iemand van generatie zonnebril met hoofd mijn mobiel heeft meegenomen. Dit gevoel wordt bevestigd, nadat er ook fietssleutels zijn gejat van een andere scheidsrechter. De hele dag loopt in de soep. Wie goed doet, goed ontmoet. Je ziet maar weer…

'Heb ik u iets gevraagd?'

Een week geleden was ik in de Vero Moda. Het is namelijk bijna zomer en ik heb bijna geen kleren meer in mijn kast liggen. Het ene shirtje is veel te klein geworden en het andere shirtje kan echt niet meer.
In de Vero Moda, ging ik alle rekken langs maar het enige wat ik tegenkwam waren wat oude gordijnen, met een printje, en dat moet dan een leuk zomerjurkje voorstellen. Nou ik vond het er niet uitzien. Ja, voor ma Flodder misschien, maar mijn maag draaide er een beetje van om.
Ik ging door naar de Zara, nou als je nog nooit een rommelmarkt hebt gezien, dan moet je daar maar eens langs. De kleren liggen verspreid door de hele winkel. Iedereen zit te graaien op de tafels om maar een leuk shirtje te kunnen vinden. Sorry, maar dan heb ik het al snel gezien. Ik heb het namelijk nooit zo snel gezien. Ik neem graag even de tijd voor de samenstelling van mijn garderobe. Ik liep zo snel als ik kon die winkel weer uit en ging verder, richting de Shoeby Shop.
Ik liep naar binnen. Al snel zag ik een kort broekje hangen, er hing ook een leuk shirtje bij. Nu nog maar hopen dat ze het in mijn maat hebben...
Gelukkig, van beide was er nog één in mijn maat. Ik ging nog even verder rondkijken en kwam nog wel wat meer leuke shirtjes tegen. Op naar de pashokjes.
Binnen in het pashokje was geen spiegel. Ze doen dat natuurlijk expres dat je wel naar buiten moet om te kijken of het er een beetje leuk uitziet en dat ze dan meteen kunnen zeggen: “staat je erg goed, leuk dat topje zo op dat broekje!”. Er zat dus niks anders op dan het pashokje uit te komen. Ik stapte naar buiten en ja hoor, voordat ik het zelf überhaupt had gezien, kreeg ik al commentaar. Ik heb het zelf nog niet eens gezien! Natuurlijk vindt dat mens het broekje leuk bij het shirtje staan, ze heeft het zelf zo gecombineerd. Als ik commentaar wil of als ik er zelf niet meer uitkom dan vraag ik het wel. Maar dat aandringen van die verkopers daar kan ik niet tegen. Ik heb al meteen geen zin meer om die andere shirtjes aan te passen en van dat nepcommentaar te krijgen. Het broekje vind ik mezelf niet leuk staan, hij maakt me iets te dik. Wel besluit ik om het shirtje maar te nemen. Moet toch iets hebben om deze zomer aan te trekken!

column

Hallo,
Ik kon mijn tekst van mijn column niet uploaden. Mijn column staat bij Luc van der Laan.
Groetjes Romy Tilleman.

Column Romy Tilleman

Waar is het misgegaan?

Ik vraag me af waar het is misgegaan. Is het de ontwikkeling van de moderne maatschappij, of zit het hem in een verandering in het genoom van de mens? Ik zal maar met de deur in huis vallen: mensen sporten te weinig. Ik geniet juist van sport en beweging: na een saaie schooldag met veel stilzitten is het een ontlading. Je lichaam inspannen, je hoofd leegmaken, jezelf pushen tot het uiterste. De spanning van een handbalwedstrijd, de opwinding als je gewonnen hebt. Niets is heerlijker dan na het trainen het zweet van je lichaam te spoelen. Je krijgt er een voldaan gevoel van. Toen ik laatst aan mijn nichtje vroeg of zij ook gezellig bij de handbalclub kwam, antwoordde ze: ‘Nee, dan word ik moe, ik ga liever op de bank liggen en op mijn nintendo spelen!’. Ik was met stomheid geslagen. Steeds minder mensen, en ook kinderen, gaan sporten. Obesitas is een snel groeiend probleem en de hele westerse wereld kampt ermee. De oudere medemens gooit het graag op de ‘nieuwe generatie’. Vroeger speelden zij nog buiten en moesten ze eindeloze fietsritten naar school afleggen. Vroeger was alles beter. Maargoed, waar betrekken ouderen dit excuus eigenlijk niet op. Ik denk dat we de oorzaak verder terug in de geschiedenis moeten zoeken. In de prehistorie rende de oermens in een sexy berenvelletje urenlang achter een beest aan om hem vervolgens te doden. Na de maaltijd genuttigd te hebben, ging de oermens uitrusten. Jawel, om energie te sparen, ofwel de zojuist genuttigde calorieën te sparen! Dit is de natuurlijke levenswijze van de mens. Tegenwoordig is er niets terug te zien van de actieve oermens en rusten mensen juist te veel. Het enige waar mensen zich nog vrijwillig voor willen inspannen lijkt sex te zijn. Met veel moeite hijsen mensen zichzelf (en hun vele vetrollen) uit de luie stoel om naar de sportschool te gaan. Hier willen ze afvallen: het liefst zo snel mogelijk en met zo weinig mogelijk moeite. Gevolg: overvolle sportzalen waar te dikke mensen puffend en hijgend op loopbanden wandelen met 1 km per uur. Nee, daar word je slank van. Het mooiste is dat het gros van de mensen de auto neemt om bij de sportzaal te geraken. Mensen zeggen tegen elkaar: ‘Ik vind er niets aan, maarja, het moet hè.’ Het is een onnatuurlijke situatie. Eeuwen geleden moest je de calorieën sparen omdat je zoveel bewoog, nu wil je ze zo snel mogelijk kwijt omdat je alleen maar stilzit. Ik ga nog maar even een rondje hardlopen en nadenken over de vraag waar het is misgegaan.

De Breezerboys

Een lang weekend, heerlijk. Tijd om weer iets leuks te doen met vrienden. Vanavond gaan we naar The Hangover II, wat bijna een kopie van de voorgaande film ‘The Hangover’ is, maar alsnog erg vermakelijk wordt gevonden. Alles verliep prima, iedereen was in een goede bui vooral nadat de baliemedewerker ons wegwuifde terwijl we maar 9 van de 11 kaartjes hadden betaald. Toen wij meiden al kletsend naar een tafel liepen zagen we ze al zitten. De beruchte 13-jarige jongentjes die alle hoop op een goede toekomst al gedag hadden gezegd. Ze zaten met z’n vijven in identieke trainingsbroeken en chasin’ shirts en in hun rechterhand bevond zich hun statussymbool: de breezer. Vanzelfsprekend met een fluorescerend rietje. De waarschijnlijk nét 16 geworden knapen zaten met een blik van zelfgenoegen hun drankje te drinken en hadden het natuurlijk over bespottelijke onderwerpen zoals ‘dat chickie wil me wel terug’ of hun ‘zelfgemaakte joint’. Alsof dit nog niet afdoende was, hield een van de knullen met zweterige handjes een Plus boodschappentas vast, waarin we de gevreesde klanken van glazen flessen konden horen. “Dit ga je niet menen!” dachten we. Er werd omgeroepen dat bezoekers van The Hangover II nu de zaal binnen mochten. We plukten onze eigen jongens van hun luie stoelen en liepen met z’n allen de zaal in. Richting rij 15, niet onvoorspelbaar twee rijen achter de breezerboys. Gewoon niet op letten. Terwijl wij aan het discussiëren waren over de film, zagen we dat de literfles breezer werd aangebroken. Kraaiend van plezier gaven ze fles door en na elke slok werden de gezichtjes roder en het taalgebruik krankzinniger. Met de blackberry’s werd natuurlijk om de seconde updates gepost over hoe dronken ze wel niet waren, gecombineerd met illustrerende foto’s. De film begon en na enkele boze blikken en sussende geluiden van de al dood geïrriteerde bezoekers zakte het volume. Terwijl ik van de film aan het genieten was, die ons liet zien welke grappige belevenissen een groep mannen meemaakten toen ze uitzonderlijk dronken waren, realiseerde ik me dat ik het die jongens eigenlijk niet kwalijk kan nemen. Goed voorbeeld doet goed volgen. Het mag natuurlijk niet als excuus worden gebruikt, maar als jongens zien dat wanneer je drinkt je dan fantastische dingen meemaakt, dan is het wel te begrijpen dat zij dat als hun doel gaan zien. Toen de film was afgelopen en ik de breezerboys wankelend de bioscoop uit zag lopen wilde ik ze een ding zeggen: Wil je die chickie terug? Blijf van die breezer af.