The American Dream
Al van een afstand ruik ik de zoete weeïge geur. Ik begeef me in de straten van New York City. Hoe dichterbij ik kom, hoe harder de dreunende beat wordt. Mijn pas versnelt. Voor de deur staat al een rij met mensen. Ik sluit aan. Een man komt naar me toe en vraagt: "What's happening?" What's happening!? Halló, we staan hier bij kledingwinkel Abercrombie & Fitch, waar de modellen bij de ingang levensecht van de posters af lijken te komen en waar je ook nog mee op de foto kan, dat is happening! Maar dat zeg ik natuurlijk niet. Ik leg de man kort in het Engels uit wat de bedoeling van deze rij is en ondertussen kom ik steeds dichter bij de ingang. "Nog maar een paar stappen", bedenk ik me verheugd. Op dat moment wordt de muziek nóg harder en de parfumlucht nóg sterker, ik ben aangekomen bij de ingang van de winkel. Maar dit is niet zomaar een ingang. Voor mij staat namelijk een mannelijk model, met een ontbloot bovenlijf waar een blokjesbuik te zien is alsof hij ze zelf één voor één heeft gebeiteld. Het enige wat hij draagt is een donkere spijkerbroek die nét iets te laag hangt en waaromheen een bruine leren riem is geslagen. Het model kijkt zelfverzekerd voor zich uit. Naast hem staat een vrouwelijk exemplaar met een polaroidcamera in haar handen. Voorzichtig en bewonderend loop ik naar hem toe en vraag ik of ik met hem op de foto mag. "Of course", zegt hij met een lage stem. Ineens sta ik naast hem, anderhalve kop kleiner en ik ruik de kenmerkende geur van Abercrombie & Fitch. Hij legt zijn arm op mijn schouder en samen kijken we in de camera. Een fractie van een seconde later is de foto gemaakt. Het vrouwelijke model overhandigt mij wapperend de foto waarop nog niet veel te zien is. Ik bedank beide modellen en werp nog een laatste blik, met rode wangen weliswaar, op het mannelijke model die alweer naast een ander opgewekt meisje staat. Nog druk wapperend loop ik de winkel in, want ja, daar ben ik natuurlijk ook voor gekomen. Langzamerhand wordt de foto zichtbaar en daar sta ik dan, naast het prachtige model. Trots vervolg ik mijn shopsessie mét een foto rijker. Een tijdje later loop ik bepakt en bezakt de winkel uit. Bij de uitgang staat tot mijn verbazing een nóg knappere versie die met een betoverende stem tegen mij zegt: "Take care..."
Zucht, dit heet voor mij toch wel The American Dream.
Ik vind het een erg leuk geschreven column. Vooral het eerste deel spreekt mij erg aan. In het begin wordt namelijk je nieuwsgierigheid gewekt, je vraagt je af wat er gaat gebeuren. Het ongeduld en de opwinding komen goed over op mij als lezer. Het tafereel is erg goed en levendig beschreven, met veel details, je waant je bijna echt in New York. De link naar de 'American Dream' is leuk gevonden en origineel. En ik kan het me wel voorstellen dat je het warm krijgt van die mooie blokjesbuiken!
BeantwoordenVerwijderenEline, dit is een echte! Mooi cyclisch van opbouw: een nog mooiere man aan het einde. Het taalgebruik plaatst de lezer direct in deze jonge-meisjessfeer. Levendige taal.
BeantwoordenVerwijderenMisschien nog iets meer nadruk voor de slappe knieën die je krijgt van deze blokjesbuiken. Mijn vrouw houdt trouwens meer van de ''blokbuik''
Arjen Speekenbrink